वडान इचारल्यान,
आपट्याच्या झाडाक,
रडत बसून,
सांगतस कोनाक ॥
वरसातून येकदा,
आपलो मान,
हलवन गदागदा,
जाता प्राण ॥
उत्सव करतास,
मांडतास पूजा,
कळत नकळत,
आमका इजा ॥
दोर गुंडाळून,
वडाक फिरतास,
देव मानून,
जखडून ठेवतास ॥
पाना तोडून,
पालोपाचोळाे करतास,
निर्जीव पाना करून,
“सोनं” मानतास ॥
दसऱ्याच्या दिवसाक,
मान दीतास,
दुसऱ्या दिवसाक,
पायाखाली तुडवतास ॥
कसली श्रद्धा,
नि कसली भक्ती,
छल करून,
खेळतास युक्ती ॥
करा साजरे सण,
ना नाही आमची,
आमका हा मन,
विटंबना नको झाडांची ॥
सजीव घटक,
शास्त्रात लिवलास,
“दु: ख” घटक,
तेवढाच ईसारलास ॥
कोरोना महामारीत,
धडो गावलो,
शुद्ध हवेत,
ऑक्सिजन वाढलो ॥
आनंदी उत्सवात,
मर्यादो पाळा,
आमच्या बलिदानात,
धोको टाळा ॥
– रचना – सौ.वर्षा महेंद्र भाबल.
